صبح وقتی برای اقامه نماز آماده شده بودم ومی خواستم که به معبد عاشقان بروم دراین اندیشه بودم که فلسفه نماز چیست؟ من که به این مسله واقفم  که پروردگارمن هیچگونه نیازی به نماز من نداردویقین به بی نیازی خداوند دارم پس تاکید واصرار بزرگان وعارفان برنماز چیست؟

احساس کردم اندیشه ام خلاف است منم که درعین نیازم ولی چرااین نیاز رادرک نمی کنم وای خدای من اگر من نیاز محضم پس چرا.....

اندیشه ام رابااستاد درمیان گذاشته ام واز ایشان خواستم که ازراز نمازدرآیینه تاریخ برایم بگویند.استاد مثل همبشه باقیافه مهربان وتبسمی دوست داشتنی باصبر وحوصله اینطور به من پاسخ گفتند

تاریخچه نماز این  است كه مسئله نماز از جانب حضرت ذوالجلال به عنوان عبادتى بزرگ ، و طاعتى عظيم در عصر حضرت آدم ابوالبشر مطرح شده  و پروردگار عزيز آئين و مكتب مربوط به آدم را همراه با نماز قرار داده است باتعجب پرسیدم چگونه؟

استاد پاسخ دادند: آدم پس از اينكه بر اثر نزديك شدن به درخت ممنوعه از بهشت رانده مى شود ، و به زمين هبوط مى كند ، به مدت چهل شبانه روز در كوه صفا واقع در مكه نزديك به محل بيت الله اقامت مى نمايد .

درآن مدت به خاطر دورى از بهشت ، در حالى كه سر به سجده داشت سرشك از ديده مى سفت ، و به خاطر دورى از جنت و بخصوص دچار شدن به مقام فراق از محبوب به شدت مى گريست ! !

او شب و روز سر به زانوى غم داشت ، و آتش دل در سرشك ديده آشكار مى ساخت ، و گاهى پیشانی بر خاك درگاه حضرت معبود سائيده به عنوان اظهار فقر و عجز در پيشگاه آن غياث مستغيثين ناله ها می کرد

به فکر فرورفتم استاد که منودرفکردید بامهربانی پرسید به چه فکر می کنی؟ گفتم استاد عزیز چرا حضرت آدم انقدربی تابی می کرد چراراضی نبود به رضای خدا......

استاد درجواب گفت: اوراضی بود ولی چون لذت قرب راچشیده بود طاقت فراق نداشت........

آن چنان از عمق دل ناله كرد ، و خاك زير صورت ، از اشك ديده تر نمود كه امين وحى بر او نازل شد ، و سبب ناله جانسوز او را از او پرسيد ؟ در پاسخ فرشته حق گفت :

چرا نگريم ، براى چه ننالم ، كه من بايد تا جان در بدن دارم در آتش اشك بسوزم  و از حسرت جان بكاهم ، مگر نه اين است كه مولاى عزيز من ، و يار دلنواز من حضرت حق بخاطر عصيان من مرا از جوار قرب بيرون كرده و از بهشت عنبر سرشت خود كه جايگاه عزيزان اوست رانده و از پيشگاه رحمت بى نهايتش محروم نموده و جايم را بر فراز خاك تيره در اين بيابان پر از سنگ و خار قرار داده ، و از من ضعيف ناتوان ، و فقير دل شكسته روى برگردانده .

بر من است كه تا مى توانم بنالم ، و تا قدرت دارم اشك بريزم ، و در آتش حسرت و اندوه و پشيمانى بسوزم ! !

فرشته وحى به او گفت :

به پيشگاه لطف حق برگرد ، و وجود خويش را به زينت توبه بياراى ، كه تو به جبران كننده گناه گذشته است ، و علت جذب عنايت حق به سوى تائب ، رو به پيشگاه او كن و با زبان حال و قلبى سوزان به حضرت او عرضه بدار :

خداوند مهربان چون اراده آدم را بر جبران گذشته راسخ ديد ، و ميل او را به بازگشت و توبه ، ميل حقيقى يافت ، قبه اى از نور كه جايگاه بيت را مشخص مى كرد ، و تابش نورش حدود جغرافيائى حرم را معلوم مى نمود ، فرو فرستاد ، و به امين وحى فرمان داد محل بيت را نشانه گذارى كند .

چون بوسيله آن نور الهى ، محل بيت و حدود و حرم معلوم شد ، فرشته وحى از آدم خواست آماده شود ، تا مراسمى را به جاى آورده و در ضمن آن مراسم دست نياز به سوى بى نياز براى توبه بردارد .

آدم روز اول ذوالقعده هبوط داشت ، و پس از طى مقدماتى روز ترويه برنامه لازم را شروع كرد .

پدر آدميان به فرمان فرشته وحى ، غسل كرد و احرام بست ، پس از آن در روز

هشتم ذوالحجة به سرزمين منى رفت و دستور گرفت كه شب را در منى بماند .

صبح روز نهم به عرفات آمد در حالى كه زبان پاكش مترنم به تلبيه بود ، آفتاب عرفات از ظهر مى گذشت ، امين وحى به او گفت از ادامه تلبيه خوددارى كن ، و دو مرتبه خود را به غسل زينت ده و مشغول نماز عصر شو ، پس از نماز خواندن ، فرشته حق به وى گفت در اين سرزمين بپاخيز ، چون برخاست كلمات توبه را به دستور حق به وى تعليم كرد ، آنگاه آدم به شرف با عظمت توبه ، پس از اداى فريضه عصر مشرف شد ، و عظمت از دست داده را بازيافت .

دراینجا استاد سکوت کردند ومرا باهزاران سوال که درذهنم پرآکنده شده بود رها کردند به محض اینکه خواستم سوال بعدی رامطرح کنم ودهان گشودم استاد امربه سکوت کردند

استاد گفتند: برای امروز کافیه خوب فکر کن وببین چه چبری باعث شد که توبه حضرت آدم پذیرفته شود.خوب فکر کن ونتیجه رابه من بگووازمن جداشدند.